به گزارش صاحب دیوان، حکیم ابوالقاسم فردوسی، یگانهی تاریخ ادب و اندیشه، در عصرگاهی که گرد فراموشی بر سیمای اساطیر و زبان نیاکان نشسته بود، قد برافراشت تا با دمیدن روح در کالبد نیمهجان فرهنگ ایرانی، «عجم» را با «پارسی» زنده کرد. او تنها یک شاعر نبود، او معماری. . .
