صاحب‌دیوان، پایـگاه خبــری و تحلیلی تاریخ و فـرهنگ ایران

پارس وی دی اس
چهارشنبه, 9 خرداد, 1403

آپاراتچی؛ نمونه‌‌ای قابل دفاع از سینمای بومی

آپاراتچی فیلم جاه‌طلب و پرادعایی نیست، سراغ یک قصه کوچک و ساده رفته و از دل آن مسائل مهمی را بیرون کشیده و علی‌رغم ضعف‌هایی که در پرداخت قصه و نمایش دارد فیلمی است که به دل می‌نشیند و در لحظاتی انسان را متاثر می‌کند و به فکر فرو می‌برد. چرا؟ چون اولا قصه واقعیت دارد و ریشه در بخشی از تاریخ ما دارد، ثانیا سر ساختن این قصه و این تاریخ دعوا نیست و چه‌بسا اگر این فیلم ساخته نمی‌شد، این قصه و این تجربه ملی فراموش می‌شد و ثالثا در روایت قصه فیلم جانب صداقت و انصاف و واقع‌بینی و واقع‌نمایی را نگاه داشته است.

آپاراتچی همچنین نمونه‌ای قابل دفاع از سینمای بومی و سینمای مردمی واقعی است. چرا واقعی؟ چون بومی یا مردمی بودنش یک طرفه و ادعایی نیست: فیلم درباره یک شخصیت تبریزی (جلیل طائفی اسدی) و یک ماجراست که در تبریز اتفاق می‌افتد، درباره یکی از مردم تبریز که شهرت ملی ندارد و شاید فقط برای بخشی از خود تبریزی‌ها یا خطه‌های هم‌جوار آشنا بوده است، همچنین در ساخت فیلم بیشتر از عوامل بومی همان منطقه استفاده شده، قهرمان و قصه مربوط به آذربایجان شرقی است و کارگردان اهل آذربایجان غربی، بسیاری از بازیگران مثل رضا ناجی و فاطمه مسعودی‌فر و جمعی از عوامل دیگر اهل تبریزند و بسیاری از بازیگران دیگر هم مثل تورج الوند، ولی فروتن، حسین عابدینی و… آذری‌تبارند.

از طرفی فیلم هم در موضوع هم در پرداخت مردمی است، موضوع قصه شکل‌گیری نوعی از سینمای مردمی است و از سویی پرداخت و بیان اثر نیز لحنی عامه‌فهم دارد و در ژانر محبوب و مردمی کمدی اتفاق افتاده است.

آپاراتچی دلبستگی‌های یک نقاشِ ساختمانِ عاشقِ سینما را روایت می‌کند که علاقه اش به ساخت فیلم و دلبستگی‌های عجیبش به سینما دردسرهایی برایش به همراه دارد.

تهیه بلیت از طریق وب‌سایت گیشه ۷ و سینماتیکت

پیج فیلم آپارات‌چی در اینستاگرام 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یادداشت